postheadericon Miejscowość Marianowo

Wiele nazw miejscowości wywodzi się od imienia Marian, jest to m.in. wieś Marianowo. W Polsce można naliczyć 18 miejscowości o tej nazwie, są to głównie małe wsie i przysiółki. Najwięcej z nich, bo aż siedem, leży w województwie wielkopolskim, pięć znajduje się w województwie mazowieckim. Dwie miejscowości Marianowo można znaleźć w województwie zachodniopomorskim, oraz po jednej w województwach lubuskim i podlaskim. Dwie wsie o tej nazwie leżały w woj. zachodniopomorskim, obecnie jedna z nich nazywa się Łoźnica.

Marianowo w woj. zachodniopomorskim należy do powiatu stargardzkiego i jest siedzibą gminy Marianowo. Położona jest nad Jeziorem Marianowskim, w latach 1975-98 była częścią województwa szczecińskiego. Wieś ta ma długą historię, sięgającą aż XIII wieku, kiedy to książę szczeciński Barnim ufundował na tym terenie klasztor cysterek. Klasztor został potem przekształcony w dom pobytu dla szlacheckich wdów, sierot i panien. Miała w nim przebywać Sydonia von Borck – szlachcianka z jednego z najświetniejszych rodów Pomorza Zachodniego. Po śmierci rodziców zmuszono ją do zrzeczenia się praw majątkowych, ona sama wielokrotnie zmieniała miejsce zamieszkania i borykała się z problemami finansowymi. Do klasztoru została przyjęta na wniosek krewnych, osiągnęła tam stanowisko zastępczyni przełożonej. Nie pełniła jednak długo tej funkcji – zwolniono ją ze względu na jej nieprzyjazne nastawienie do ludzi. Stroniła od innych i zajmowała się zielarstwem, przez co została oskarżona i skazana na śmierć za rzucanie czarów. W XVI wieku klasztor zlikwidowano, co spowodowało zahamowanie rozwoju Marianowa. Odżyła ona dopiero w XIX wieku, kiedy wybudowano młyn wodny oraz wąskotorową trakcję kolejową, łącząc Marianowo ze Stargardem Szczecińskim. Przez wieś przebiega szlak cysterski oraz czerwony Szlak Hetmana Stefana Czarnieckiego.

Inna wieś o nazwie Marianowo, położona jest na skraju Puszczy Noteckiej w woj. zachodniopomorskim, w powiecie międzychodzkim. Liczy sobie zaledwie 127 mieszkańców. Rośnie tam najgrubsze i prawdopodobnie najstarsze drzewo tego kompleksu leśnego – dąb Józef. Jego obwód wynosi ok. 840 cm. W skład sołectwa wchodzą dwie osady leśne i pięć leśniczówek. Przez wieś przebiega wiele szlaków pieszych i rowerowych.